ПАРЧАМИ МИЛЛӢ РАМЗИ ИСТИҚЛОЛ, ШАРАФИ МИЛЛАТ ВА ПОЯИ ҲУВИЯТИ ДАВЛАТДОРӢ
Парчами давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон таҷассумгари ҳастии миллат, нишонаи соҳибихтиёрии давлат, ифодагари таърихи пурифтихор ва ормонҳои наслҳои гузаштаву имрӯзаи тоҷикон мебошад. Ин рамзи муқаддас дар худ ғурури миллӣ, нангу номуси ватандорӣ, иродаи қавии мардум ва эҳтиром ба арзишҳои давлатдориро таҷассум намуда, ҳар як фарди ҷомеаро ба садоқат, масъулиятшиносӣ ва саҳмгузорӣ дар ободии Ватан ҳидоят менамояд.
Парафшонии Парчами миллӣ дар фазои Тоҷикистони соҳибистиқлол барои ҳар як шаҳрванди кишвар эҳсоси ифтихору сарбаландиро бедор мекунад. Зеро дар паси ин рамзи муқаддас таърихи пуршебуфарози миллат, муборизаҳои таърихӣ барои озодиву истиқлол, талошҳои созанда барои эҳёи давлатдорӣ ва орзуи зиндагии осудаву шоиста қарор дорад. Парчам моро ба ҳам мепайвандад, ҳисси худшиносии миллиро тақвият мебахшад ва ба наслҳои имрӯзаву оянда аз арзиши истиқлолият ва зарурати ҳифзи он ёдрас менамояд.
24 ноябри соли 1992 дар таърихи давлатдории навини тоҷикон ҳамчун санаи муҳимму сарнавиштсоз сабт гардидааст. Дар ҳамин рӯз, дар Иҷлосияи XVI Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон, ки дар Қасри Арбоби шаҳри Хуҷанд баргузор гардид, Парчами давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон қабул карда шуд. Ин рӯйдоди таърихӣ дар шароите ба вуқӯъ пайваст, ки кишвар давраи ниҳоят ҳассоси сиёсиву иҷтимоиро аз сар мегузаронд ва зарурати муайян намудани рамзҳои давлати соҳибистиқлол, таҳкими пояҳои давлатдорӣ ва муайян сохтани самти минбаъдаи рушди мамлакат аҳаммияти аввалиндараҷа дошт.
Қабули Парчами давлатӣ дар он марҳалаи тақдирсоз ифодаи равшани иродаи сиёсӣ, соҳибихтиёрӣ ва азми миллати тоҷик барои бунёди давлати мустақили миллӣ гардид. Ин рӯйдод на танҳо ба ташаккули низоми рамзҳои давлатӣ замина гузошт, балки дар таҳкими худшиносии миллӣ, эҳёи эҳсоси ватандӯстӣ ва муттаҳид сохтани ҷомеа нақши муҳим бозид. Аз ҳамин ҷост, ки 24 ноябр дар тақвими ҷашнҳои миллии мо мақоми хосса дошта, ҳамасола ҳамчун Рӯзи Парчами давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон бо ифтихори баланд таҷлил мегардад.
Дар ин раванд нақши Қаҳрамони миллати тоҷик, Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ — Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, Ҷаноби Олӣ муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар таҳкими давлатдории навини тоҷикон, ҳифзи истиқлолияти давлатӣ ва арҷгузорӣ ба муқаддасоти миллӣ басо бузург ва таърихӣ мебошад. Бо сиёсати хирадмандона ва талошҳои пайгиронаи Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, Ҷаноби Олӣ муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар кишвар сулҳу субот ва ваҳдати миллӣ таъмин гардида, заминаҳои устувори давлатдории миллӣ ва рушди минбаъдаи Тоҷикистон фароҳам оварда шуданд. Имрӯз рамзҳои давлатӣ дар баробари дигар дастовардҳои даврони соҳибистиқлолӣ ҳамчун нишонаи ҳастӣ, шараф ва эътибори давлати тоҷикон мавқеи арзишманд доранд.
Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар яке аз суханронии худ ба муносибати Иҷлосияи XVI Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон аҳаммияти таърихии қабули Парчами давлатиро чунин арзёбӣ намудаанд: «Қабули Парчами давлатӣ ҳамчун рамзи давлати мустақили Тоҷикистон, нишонаи соҳибихтиёрӣ, ягонагӣ ва ифтихори мардуми кишвар дигар иқдоми муҳимми иҷлосияи таърихӣ буд». Ин таъкиди Сарвари давлат аҳаммияти бузурги он рӯйдодро дар таърихи давлатдории навини тоҷикон бозгӯ намуда, моро водор месозад, ки ба қадри истиқлолият, ваҳдати миллӣ ва рамзҳои муқаддаси давлат бештар расем.
Ҳамчунин, Пешвои миллат дар Паёми шодбошии худ ба муносибати Рӯзи Парчами давлатӣ аз 24 ноябри соли 2024 таъкид намудаанд: «Мо ба фарзандони худ ҳанӯз аз хурдсолӣ бояд ҳамеша талқин намоем, ки парчами давлатӣ шарафи инсонӣ, нангу номуси миллӣ ва рӯйи сурху сари баланди ҳар як фарди ҷомеа ба ҳисоб меравад». Ин суханони пурмазмун ҳар як падару модар, омӯзгор, роҳбар ва умуман тамоми ҷомеаро ба тарбияи насли худогоҳу ватандӯст, эҳтиром ба муқаддасоти миллӣ ва ҳифзи арзишҳои давлатдорӣ ҳидоят менамоянд.
Дар ҳақиқат, ин таъкиди Пешвои миллат бояд барои ҳар яки мо дастури зиндагӣ бошад. Зеро эҳтиром ба Парчам танҳо бо суханони ифтихоромез ё иштирок дар чорабиниҳои идона маҳдуд намегардад. Эҳтироми воқеӣ ба ин рамзи муқаддас пеш аз ҳама дар садоқат ба Ватан, иҷрои софдилонаи вазифа, риояи қонун, ҳифзи манфиатҳои миллӣ, таҳкими ваҳдат ва саҳмгузорӣ дар пешрафти ҷомеа ифода меёбад.
Агар ба мазмуну муҳтавои Парчами давлатӣ таваҷҷуҳ намоем, мебинем, ки ҳар як ранги он дорои маънои рамзии хос мебошад. Ранги сурх рамзи мубориза ва ҷоннисориҳо дар роҳи озодиву истиқлол, ранги сафед нишонаи бахту саодат, умеду орзу ва ниятҳои неки мардум, ранги сабз бошад, таҷассумгари сарсабзиву шукуфоӣ, сарбаландиву хуррамӣ ва абадият мебошад. Тоҷи заррин ва ҳафт ситораи болои он низ ифодагари асолати таърихӣ, ҳувияти миллӣ ва пайванди давлатдории тоҷикон бо гузаштаи пурифтихори хеш мебошанд.
Ин рамзҳо дар маҷмӯъ ормонҳои миллии моро — озодӣ, сулҳ, ваҳдат, субот, ободӣ ва зиндагии шоистаро таҷассум менамоянд. Онҳо моро ба дарки як ҳақиқати муҳим раҳнамун месозанд: истиқлолият неъмати бузург ва ҳамзамон масъулияти муқаддас аст. Ҳифзи он аз ҳар як шаҳрванд дониш, маърифат, худшиносӣ, ватандӯстӣ ва меҳнати содиқонаро тақозо менамояд.
Дар ҷаҳони муосир Парчами миллӣ яке аз муҳимтарин нишонаҳои соҳибихтиёрӣ ва эътибори байналмилалии ҳар як давлат ба шумор меравад. Ҳар боре, ки Парчами Тоҷикистон дар назди созмонҳои бонуфузи байналмилалӣ, ҳамоишҳои сиёсиву фарҳангӣ ва мусобиқаҳои бузурги варзишӣ парафшон мегардад, ин лаҳза барои ҳар як тоҷикистонӣ мояи ифтихору сарфарозист. Зеро дар баробари он номи Тоҷикистон, таъриху фарҳанги пурғановати миллат ва мақоми давлати соҳибистиқлоли тоҷикон муаррифӣ мешавад.
Имрӯз Парчами давлатии Тоҷикистон дар тамоми гӯшаву канори мамлакат, дар муассисаҳои давлатӣ, муассисаҳои таълимӣ, иншооти иҷтимоиву фарҳангӣ, майдонҳои варзишӣ ва намояндагиҳои дипломатии кишвар дар хориҷи мамлакат парафшон аст. Он рамзи ягонагии мардум, соҳибихтиёрии давлат ва иродаи устувори миллат барои пешрафту ободии сарзамини аҷдодӣ мебошад.
Вале як масъалаи бисёр муҳимро набояд фаромӯш кард: эҳтиром ба муқаддасоти миллӣ бояд на танҳо дар сухан, балки дар тамоми рафтору фаъолияти ҳаррӯзаи мо зоҳир гардад. Вақте хизматчии давлатӣ вазифаи худро бо масъулияти баланд ва поквиҷдонона иҷро мекунад, омӯзгор насли босаводу ватандӯст тарбия менамояд, табиб барои ҳифзи саломатии мардум талош мекунад, деҳқон бо меҳнати ҳалол ризқу рӯзии ҷомеаро таъмин месозад ва ҷавонон ба омӯзиши илму дониш рӯ меоранд, ҳамаи ин амалҳо дар асл ифодаи муҳаббат ба Ватан ва садоқат ба арзишҳои миллӣ мебошанд.
Аз ин рӯ, тарбияи эҳтиром ба Парчами давлатӣ бояд аз оила оғоз гардида, дар муассисаҳои таълимӣ идома ёбад ва дар тамоми муҳити ҷомеа тақвият дода шавад. Насли наврасу ҷавон бояд на танҳо таърихи қабули Парчам, балки маънои амиқи сиёсиву таърихии онро омӯзад, қадри истиқлолиятро донад ва дарк намояд, ки давлату давлатдорӣ бо масъулият, дониш, ваҳдат ва меҳнати созанда устувор мегардад.
Барои мо, сокинони ноҳияи сарбаланди Ишкошим, ки дар яке аз гӯшаҳои зебову таърихии Тоҷикистони азиз, дар ҳамсоягӣ бо марзи давлатии кишвар зиндагӣ ва фаъолият менамоем, эҳтиром ба Парчами миллӣ бо ҳисси баланди масъулият дар назди Ватан пайванди ногусастанӣ дорад. Мо хуб дарк менамоем, ки ҳифзи сулҳу субот, таҳкими ваҳдати миллӣ, эҳтиром ба қонун, ҳимояи марзу буми кишвар ва саҳмгузорӣ дар ободии маҳал аз ҷумлаи вазифаҳои муҳимми ҳар як шаҳрванди ватандӯст мебошад.
Ишкошим бо табиати нотакрор, таъриху фарҳанги ғанӣ ва мардуми меҳнатдӯсту ватандӯсташ як ҷузъи ҷудонашавандаи Тоҷикистони соҳибистиқлол мебошад. Ҳар як иқдоми созанда дар деҳоту маҳаллаҳо, бунёди иншооти иҷтимоӣ, беҳтар намудани шароити зиндагии мардум, рушди соҳаҳои маорифу тандурустӣ, дастгирии ҷавонон ва тарбияи насли худогоҳу масъулиятшинос қадаме дар роҳи ободии Ватан ва таҳкими давлатдории миллӣ ба ҳисоб меравад.
Бояд ҳар яки мо, новобаста аз касбу вазифа, бо фаъолияти созанда ва муносибати масъулиятноки худ дар пешрафти ҷомеа саҳм гузорем. Зеро қудрату неруи давлат танҳо дар сохторҳои давлатӣ ё иншооти бузург нест, балки дар ваҳдати мардум, маърифати ҷомеа, садоқати шаҳрвандон ва меҳнати софдилонаи онҳо таҷассум меёбад.
Имрӯз, ки мо аз Рӯзи Парчами давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон таҷлил менамоем, ин сана бояд барои ҳар яки мо на танҳо фурсати табрик ва таҷлили идона, балки имкони андешаронӣ дар бораи гузашта, қадршиносии имрӯз ва масъулият дар назди фардо бошад. Мо бояд аз худ бипурсем: барои ҳифзи истиқлолият чӣ саҳме гузоштаем, барои таҳкими ваҳдати миллӣ чӣ кор кардаем ва дар ободии Ватани азизамон то кадом андоза саҳмгузор ҳастем?
Зеро Парчамро танҳо баланд бардоштан кофӣ нест; мо бояд бо амалҳои шоиста, меҳнати созанда, донишу маърифат ва садоқати худ сазовори он бошем. Ҳар як дастоварди Тоҷикистон, ҳар як иқдоми созанда ва ҳар як қадами устувор дар роҳи пешрафти кишвар дар асл ба баланд гардидани мақому манзалати ҳамин рамзи муқаддас хизмат мекунад.
Парчами давлатӣ рамзи гузаштаи пурифтихори мост, ки аз он ифтихор мекунем; рамзи имрӯзаи мост, ки бояд ҳифз намоем; ва рамзи фардои мост, ки барои он масъулияти бузург дорем.
Бигзор Парчами давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳамеша дар фазои сулҳу субот парафшон бошад, таҳти он наслҳои донишманду худогоҳ, ватандӯсту созанда ба камол расанд, ваҳдати миллӣ пойдор ва Тоҷикистони соҳибистиқлоли мо рӯз ба рӯз ободу пешрафта гардад.
Зеро баландии Парчами миллӣ танҳо бо сутуне, ки бар он афрохта шудааст, чен намешавад, балки бо баландии ҳисси миллӣ, нангу номус, масъулиятшиносӣ ва садоқати ҳар як шаҳрванди кишвар ба Ватан маъно пайдо мекунад.
Сулҳу ваҳдат дар фазои Тоҷикистон зинда бод,
Парчами тоҷик доим дар ҷаҳон поянда бод.
Сарзамини тоҷикон доим баҳору хуррам аст,
Бӯи гул бо офтоби чашмасорон зинда бод.
Дар фарҷоми мақола бо камоли эҳтиром ва самимияти беандоза, кулли ҳамдиёронро ба муносибати ҷашни фархундаи миллат, Рӯзи Парчами давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон табрик гуфта, ба ҳар як Шумо саломатӣ, хушбахтӣ, рӯзгори ободу осуда, сулҳу суботи пойдор ва сарбаландиву саодатмандӣ орзу менамоям.
Ба қавли Пешвои муаззами миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон: «Сари ҳамчун парчам баланду рӯи чун парчам сурх, рӯзгори мисли парчам сабзу бахти чун парчам сафед орзӯ менамоям».
Бигзор, Парчами давлатии Тоҷикистон ҳамеша чун рамзи истиқлолу озодӣ, ваҳдати миллӣ, ифтихори ватандорӣ ва саодати миллат дар фазои сулҳу субот парафшон бошад!
РӮЗИ ПАРЧАМИ ДАВЛАТИИ ҶУМҲУРИИ ТОҶИКИСТОН МУБОРАК БОШАД, ҲАМДИЁРОНИ АЗИЗ!

Ба қавли Пешвои муаззами миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон: «Сари ҳамчун парчам баланду рӯи чун парчам сурх, рӯзгори мисли парчам сабзу бахти чун парчам сафед орзӯ менамоям».
Бигзор, Парчами давлатии Тоҷикистон ҳамеша чун рамзи истиқлолу озодӣ, ваҳдати миллӣ, ифтихори ватандорӣ ва саодати миллат дар фазои сулҳу субот парафшон бошад!